Komşunun Hikayesini Komşularına Anlatan Komşular

Hadi, gelinde-kurabiye yapmış,

Yapmış ama kurabiyenin tadı tuzu yokmuş.

Demiş gelin, “kime versem bu tatsız kurabiyeyi”

Aklına gelmiş birden ihtiyar komşusu.

Çalmış gelin, komşusunun kapısını,

“Tık tık tık” gelmemiş içerden ses.

Bu sefer daha güçlü, “TIK TIK TIK”

Açan olmamış “tıkı tıkı tık.”

Beklemiş biraz gelin,

Açar belki, alır kurabiyeyi.

Beklemiş beklemiş, “TIK TIK TIK”

Açmış komşu kapıyı,

Almış kurabiyesini.

Haberi yokmuş kadıncağızın,

Kurabiyenin tadından.

Komşu bakmış kurabiyenin tadına,

Tadı tuzu yokmuş meğer.

Almış bir tuzluk eline,

Başlamış tuz ekmeye.

Görenler şok olmuş,

“Ne yapıyorsun” diye sormuş.

“Tuz ekiyorum” demiş komşu,

“Tadı tuzu yok bunun”

Vah vah vah.

Ne acıklı hikâye. 

Duyan komşular ağlamış,

Ağlamış da ağlamış.

Çok şaşırmış.

Peki, komşunun adı yok mu?

Komşu.

Komşuymuş adı komşunun,

Anası babası koyarken ne düşünerek koymuş acaba.

Fakat bunu komşuları da sormuş komşuya,

“Adın niye komşu”

Komşu demiş, “adımı komşu koydu.”

Tamam demişler.

Ne acıklı hikâye.

Sonra bir koku gelmiş burunlarına,

Dürtmüş bir o yana bir bu yana.

“Nereden geliyor bu güzel koku”

Peşine düşmüş komşular,

“Koku acaba nerden yükseliyor”

Bir de baksınlar ki, gelinin evinden geliyor,

Kurabiye yapıyor.

Ağlıyormuş gelin bu acıklı hikâyeye,

Aynı diğer komşuların yaptığı gibi.

Bakmış komşular kurabiyenin tadına,

Fakat tuz varmış bunda.

Neden mi?

Gelinin göz yaşları akmış kurabiye hamuruna,

Tuzu da olmuş bolca.

Ne acıklı hikâye.

“Acıklı hikâye” demiş komşular.

Komşularına anlatmaya başlamışlar.

Sonra bir bakmışlar bu şöyle oldu:

‘Komşunun hikayesini komşularına anlatan komşular’

Gülmüş komşular,

Ağlamış komşular,

Komşunun hikayesini komşularına

Anlatan komşular.

  

                                                                                   ARHEZ AMTAF