Bir kepçe umut

 MUTLU BALKABAKLARI DİLERİZ "Her yıl yapılan 'en iyi balkabağı' yarışması bu yıl tekrar düzenleniyordu. Bakmayın öyle, o topraklarda balkabağı zor yetiştirilirdi. Kraliçe de balkabağını çok sevdiğinden ve bu civarlarda balkabağı bulunamadığından, kral böyle bir yarışma düzenlemeye karar verdi Başlarda ödül çok azdı. Kimse de balkabağı yetiştiremedi. Balkabağı yetiştiremediklerinden kimse bu yarışmaya katılmadı. Bunun üzerine kral yarışmayı kaldırıp, balkabağı yetiştirmeyi zorunlu kıldı. Halk isyan edince, yarışma tekrar getirilip, başına büyük bir miktar ödül verildi.  Yarışmaya katılan bütün balkabakları saraya gidiyordu. En iyisi belirlenince, sahibi çağırılıp ona ödülü veriliyordu. Kazanamayan balkabakları ise geri gönderilmiyordu, sarayda kalıyordu. Kraliçe ne şanslı ama! Arez kendini bildi bileli bu yarışmaya katılıyordu. Ve hiç kazanamamıştı. Ama bu yıl kazanmalıydı çünkü o paraya ihtiyaçları vardı.  Balkabağı yetiştirme mevsimi geldiğinde, her zaman olduğu gibi, to...

Bir yaprak düştü gökten,  Var mıdır onun varlığını sezen.  Anlamazdı kimseler onun acısını,  Yalnız olmanın ızdırabını. Tek başına yaşardı,  Yalnızdı.  Bir tek rüzgâr vardı,  O da gelir, giderdi… Kalmazdı uzunca, Durmazdı başucunda.  Ancak geldiğinde, Şenlik başlardı, yaprağa göre. Rüzgâr alırdı onu,  Bir oraya bir buraya savururdu.  Ayrılma vakti geldiğinde,  Nefesler tutulurdu. Yazı hiç sevmezdi,  Sıcaktan pişerdi.  Kış geldiğinde ise, Rüzgârı buyur ederdi. Aslında hiç istememişti,  Dalından gitmeyi.  Ama o zalim eller,  Bir dokunuşla koparıverdiler. O da isterdi çiçek açmayı,  Diğerleri gibi olmayı.  Ancak hayat öyle değildi,  Bir kere getirirdi. Sararırdı gün geçtikçe,  Kopuyordu hayattan tane tane,  İstemezdi böyle.  Özlerdi eskileri…                                    ARHEZ AMTAF