ÖZLERDİ ESKİLERİ

Bir yaprak düştü gökten,

 Var mıdır onun varlığını sezen. 

Anlamazdı kimseler onun acısını, 

Yalnız olmanın ızdırabını.

Tek başına yaşardı, 

Yalnızdı. 

Bir tek rüzgâr vardı, 

O da gelir, giderdi…

Kalmazdı uzunca,

Durmazdı başucunda. 

Ancak geldiğinde,

Şenlik başlardı, yaprağa göre.

Rüzgâr alırdı onu, 

Bir oraya bir buraya savururdu. 

Ayrılma vakti geldiğinde, 

Nefesler tutulurdu.

Yazı hiç sevmezdi, 

Sıcaktan pişerdi. 

Kış geldiğinde ise,

Rüzgârı buyur ederdi.

Aslında hiç istememişti, 

Dalından gitmeyi.

 Ama o zalim eller, 

Bir dokunuşla koparıverdiler.

O da isterdi çiçek açmayı, 

Diğerleri gibi olmayı. 

Ancak hayat öyle değildi, 

Bir kere getirirdi.

Sararırdı gün geçtikçe, 

Kopuyordu hayattan tane tane, 

İstemezdi böyle. 

Özlerdi eskileri…

                                   ARHEZ AMTAF